Ahh, Resort cultuur. Op Aruba, net als elders met prachtige stranden en een depressief lokaal / bloeiende toeristische economie, de lokale bevolking worden behandeld als tweederangs burgers door de toeristen, en de toeristen worden behandeld als wandelende creditcards door de locals. Ik vraag me af of "gastvrijheid" is altijd zo.
En ik ben lezing over de meest beschamende gruwelijkheden van de 20ste eeuw, terwijl de vergadering zwembad, swilling een koele fles "Presidente", omgeven door flinke Nederlandse sunbathers.
"De Grote Oorlog voor Civilisation: de verovering van het Midden-Oosten, Robert Fisk," Random House Publishing, 2005, 1136 pagina's Fisk over de Iran-Irak oorlog, de "vergeten oorlog":
"... Ik zou lopen tot en met vrijdag gebeden op Teheran Universiteit tijdens de oorlog en ik vaak zie deze miniatuur-soldaten net zo jong en zo zorgeloos van het leven en de dood als die ik had ontmoet in de loopgraven outsid Dezful. De inscriptie op de rode banden rond het kleine jongens' hoofden was compromisloos. "Ja, Khomeini, zijn we klaar," hij zei. En de kandidaat-martelaren, identiek gekleed in geel jogging suits, banged hun kleine vuisten tegen hun kisten met alle andere gelovigen in de tijd naar de gezangen. Dit cerebrale drumbeat-minstens tienduizend clapping organen om de vier seconden-gepulseerd uit heel het land, net als elke vrijdag over de radiogolven van de Iraanse radio en televisie. Het publiek is vertrouwd, zelfs als de gezichten veranderd van week tot week: mullahs, rolstoel veteranen van de oorlog, het arme zuiden van Teheran, de vrijwilliger kinderen en de Iraakse POWs, groen-en geüniformeerde trucked tot het gebed de grond te vervloeken hun eigen Voorzitter.
Vrijdag gebeden werden een unieke combinatie van religieuze emotie en het buitenlands beleid aangifte, een soort van Billy Graham kruistocht en een wekelijkse State of the Nation adres gerold in een. Een vreemdeling, vooral een westerling-kon worden perplex over wat hij zag, zelfs verstoord. Maar hij kon niet anders dan onder de indruk. "-Pagina 231
De Grote Oorlog voor Civilisation: de verovering van het Midden-Oosten door Robert Fisk, Random House Inc, 2005, 1136 pagina's
Wie is deze man Fisk? Ik herinner me horen zijn naam jaren geleden, niet omdat ik kwam in een van zijn artikelen, maar omdat hij werd vaak genoemd als een journalist die tegen een invasie van Afghanistan na de World Trade Center werd vernietigd. "De enige westerse journalist te hebben geïnterviewd Osama Bin Laden", "De belangrijkste deskundige op het gebied van het naoorlogse conflicten in het Midden-Oosten," de "Fearless Londen Times Reporter", enz. Geen van deze beschrijvingen doen recht aan deze dynamo. Zoals ik lees zijn boek "De Grote Oorlog voor Civilization", wordt het behoorlijk duidelijk waarom, ondanks zijn 30 jaar dodging kogels en het tellen van lijken, hij is niet langer opgenomen in de media de discussie over buitenlands beleid in het Midden-Oosten ; hij vraagt de New York Times "zonder ruggegraat 'en' laffe ', noemt hij zijn bewondering voor Peter Jennings", maar niet het nieuws organisatie werkt hij voor ", en met Fearless duidelijkheid schrijft hij dingen als:
"Voor 'terroristen' gelezen 'guerrilla', of-als Ronald Reagan zou noemen ze in de komende jaren-'vrijheidsstrijders'. Terroristen, terroristen, terroristen. In het Midden-Oosten, in de hele islamitische wereld, dit woord zou een pest, een nietszeggende leesteken in al onze levens, een volledige stop opgetrokken tot het einde van alle discussie van onrecht, gebouwd als een muur door de Russen, Amerikanen, Israëli's, de Britse , Pakistani, Saudis, Turken, sluiten ons in. Wie zou ooit zeggen dat een woord in het voordeel van terroristen? Wat oorzaak zou kunnen rechtvaardigen terreur? Dus onze vijanden zijn altijd 'terroristen'. In de zeventiende eeuw, regeringen gebruikt 'ketter' op vrijwel dezelfde manier een einde te maken aan alle dialoog, het voorschrijven van gehoorzaamheid. Karmal het beleid was simpel: je bent ofwel met ons of tegen ons. Tientallen jaren, ik heb geluisterd naar deze gevaarlijke vergelijking, geuit door de kapitalistische en communistische, presidenten en eerste ministers, generaals en inlichtingen officieren en, natuurlijk, krant editiors. "(P62-63)
Maan, Jordanië en Bos in Lake Tahoe, foto door onbekende Braziliaanse toeristische
Skiën wordt over het betalen van een heleboel geld om in lijn met een horde van onhebbelijk, voorstedelijke wankers, en het is absoluut de moeite waard.
Seth Holton en ik hiked aan deze kleine parachute bij Crystal Mountain vlakbij King's Throne meerdere malen. Seth maakt het kijken super eenvoudig. Hij zei: "Ik wil feesten met sommige van die rotsblokken naar de bodem" en verdwenen.
De hoofdstad hillbillies niet laten deze sombere aankomende verjaardagen in de weg van een goed dansfeest in het weekend, hier zijn enkele foto's van een kelder verjaardagsfeestje iets op-en-Alder, waarin iedereen droeg stick-on Bindis en danste zoals Shiva. Mensen waren gewoon soort malen rond in deze dank kleine kelder, het afspelen van een kerkorgel, totdat Edip Kemal uitblinker toonde met twee self-powered speakers en een laptop. Na dat het leuk was zo intens dat de isolatie letterlijk kwam uit het plafond. Of misschien was het al zo.
Double Sad: Vandaag is ook de 41e verjaardag van de massamoord in My Lai, waar het Amerikaanse leger de wereld geschokt door het slachten van meer dan 500 ongewapende Vietnamese burgers, vooral vrouwen en kinderen en ouderen. Big props aan mijn vader voor dodging het ontwerp terug in 1968, en om een vracht-hopping, rock-hounding kontjes. Charles Hoag is een anti-oorlog held.
Ten eerste, een vriendelijke agent trok me meer dan voor het maken van een illegale U-bocht, maar niet geef me een kaartje. Toen zag ik deze prachtige stukken op een muur op Market Street, uiteraard met de eigenaar de volledige toestemming. Alleen in de 253.
Alleen omdat 50 Craig is een van de snelst boodschappers in Seattle betekent niet dat hij roekeloos met zijn pakketten, zodat het ongebruikelijk was, toen hij liet het bruin papier gewikkeld object uit zijn zak. Hij landde op de stoep met een beetje plink, en hij hoopte dat het was niet iets belangrijker. Het bleek een mooie kristallen beker met de woorden "Waterford Crystal" gegraveerd op de bodem.
Onbekend tot en met 50, duizenden mijlen weg in Ierland op dat moment, de werknemers op de Waterford Crystal fabriek zijn verwikkeld in een bezetting van hun werkplek. Na de plichtplegingen ontslagen en vertelde stapt uit het onroerend goed vóór de auto's werden getrokken uit de parking, werknemers die zijn tewerkgesteld voor decennia ook geleerd dat hun pensioenen verdwenen was, en dat zij zou worden ontvangen geen vergoeding, zodat zij stormde terug in het gebouw en zijn gesitueerd in de fabriek sinds verdieping.
Playing a little poker en vervolgens shotgunning een blikje Hamm's met je vader. Paradijs.
* In geen geval kan ik instemmen met het gedrag in deze foto's, ze zijn niet "grappig", of zelfs "fascinerend", zo veel als zij "verschrikkelijk" en "tekenend voor onze verval."
Een Land So Strange: The Epic Journey of Cabeza de Vaca door Andres Reséndez, Perseus uitgeverij, 2007, 336 pagina's
Vroeg in de zestiende eeuw, een expeditie van de Spaanse ontdekkingsreizigers verwoeste hun schip voor de kust van Florida. Alle van de mannen overleden behalve drie Spanjaarden en een Afrikaanse slaaf, die eindigde lopen helemaal tot aan de Pacifische kust. Het heeft ze tien jaar. Langs de manier waarop ze bijna gestorven tientallen malen werden geknecht door Indiërs voor zes jaar, en overleefden door het eten van bugs, salamanders, vuil en kak. De meest waanzinnige ding over hun ongelooflijke reis is dat ergens langs de route, na "going native", begon ze presteren "genezing wonderen" op de Amerikaanse Indianen ze gehaald, en werd fantastisch beroemdheden met een entourage van enkele duizenden inboorlingen die volgden hen overal . Het boek is ongelooflijk als een survival verhaal, maar het toont ook aan een heel ander soort contact tussen Europeanen en Indianen, een die zou kunnen hebben geleid tot een radicaal verschillende geschiedenis. Wanneer de vier ontdekkingsreizigers eindelijk voldaan christelijke veroveraars over de Pacifische kust, ze zijn naakt, blootsvoets, en baard, en zij hadden duizenden Native Amerikaanse vrienden reist met hen. Zij waren gekant tegen de praktijken van de slavernij en de wreedheid die reeds Spaanse beleid in de regio, en geloofden in een vreedzame bezetting en co-existentie met de autochtone inwoners. Het heeft niet echt werken, maar men moet zich afvragen hoe het leven zou kunnen zijn als zonder NAFTA. Hier vindt u een trailer van de Mexicaanse film die werd gemaakt over Cabeza de Vaca in 1990.
Film deskundigen vaak zeggen dat Citizen Kane is de beste Orson Welles-film, maar ik zeg het is Touch of Evil. De fantastische script dat gaat honderd mijl per uur, Charlton Heston in de "Mexicaanse" make-up, een smoldering prestaties door Marlene Dietrich, een freaky verkrachting / dansavond serie met een heleboel drugs gekke Mexicaanse hipsters en een overgewicht, walgelijk Orson Welles, die lijkt op een blok van tofu dragen een regenjas zijn slechts enkele van de geweldige dingen te zien in deze mijlpaal film.
"Een oude dame die een schoen in de straat ... was er een voet binnen in het ... we're gonna make u betaalt voor die jongen."
Wanneer begin ik het gevoel als de wereld om me neer, ik ben gaan kijken naar deze video van mijn broer Jordanië cat. Blijkbaar dit gebeurt om kittens soms wanneer ze zijn geboren in een groot nest en zijn niet in staat om uit onder hun broers en zussen, hun been beenderen niet in orde brengen en ze uiteindelijk met deze grappige terug benen. Stimpson heeft een hart van goud en hij houdt van spelletjes, en lijkt niet op te merken dat zijn benen niet echt werken. Aan de andere kant, hij heeft een paar duimen op zijn voorste poten dat hij daadwerkelijk kan pick-up met bugs. It's pretty inspirerend. Je gaat, Stimp.
